مرحله دوم: آماده‌سازی دهان و استخوان فک

همه بیماران بلافاصله پس از معاینه وارد مرحله کاشت پایه نمی‌شوند. اگر عفونت، بیماری فعال لثه، دندان غیرقابل نگهداری یا کمبود استخوان وجود داشته باشد، ابتدا باید شرایط محل برای درمان ارزیابی و آماده شود.

کنترل عفونت و بیماری لثه

التهاب و عفونت فعال می‌توانند سلامت بافت اطراف ایمپلنت را تهدید کنند. به همین دلیل ممکن است پیش از جراحی، درمان لثه، جرم‌گیری یا رسیدگی به دندان‌های عفونی در اولویت قرار گیرد.

این مرحله نباید مانعی غیرضروری تلقی شود؛ هدف آن کاهش عوامل خطر و فراهم‌کردن محیطی قابل نگهداری برای ایمپلنت است.

کشیدن دندان آسیب‌دیده

اگر دندان قابل نگهداری نباشد، ممکن است کشیدن آن در برنامه قرار گیرد. کاشت ایمپلنت می‌تواند در بعضی بیماران هم‌زمان با کشیدن دندان و در بعضی دیگر پس از یک دوره ترمیم انجام شود.

تصمیم به کاشت هم‌زمان به عواملی مانند وجود عفونت، شکل حفره دندان، مقدار استخوان باقی‌مانده و امکان دستیابی به ثبات اولیه بستگی دارد. «کاشت فوری» به معنی قرار دادن پایه در زمان کشیدن دندان است و لزوماً به معنای تحویل فوری روکش نهایی نیست.

پیوند استخوان

اگر استخوان محل از نظر حجم یا شکل برای قرارگیری پایه مناسب نباشد، بازسازی استخوان ممکن است مطرح شود. پیوند می‌تواند هم‌زمان با کاشت پایه یا در مرحله‌ای جداگانه انجام شود.

همه بیماران به پیوند استخوان نیاز ندارند. تصمیم نهایی بر اساس معاینه، تصویربرداری و نوع بازسازی موردنیاز گرفته می‌شود. انجام پیوند ممکن است مدت و هزینه کل درمان را افزایش دهد.

لیفت سینوس

لیفت سینوس یکی از درمان‌های احتمالی برای بعضی نواحی خلفی فک بالا است. این روش زمانی بررسی می‌شود که فضای استخوانی موجود در نزدیکی سینوس برای طرح درمان کافی نباشد. نزدیکی فک بالا به سینوس و احتمال نیاز به افزایش استخوان از دلایل بررسی این درمان هستند. منبع

مرحله سوم: حین کاشت پایه ایمپلنت چه اتفاقی می‌افتد؟

در جراحی ایمپلنت، پایه طبق طرح از پیش تعیین‌شده داخل استخوان قرار می‌گیرد. بیشتر جراحی‌های معمول ایمپلنت با بی‌حسی موضعی انجام می‌شوند، اما روش کنترل اضطراب یا بیهوشی در شرایط خاص به وضعیت بیمار، وسعت درمان و امکانات مرکز بستگی دارد. منبع

آماده‌سازی و بی‌حسی

پیش از شروع، محیط درمان آماده و ناحیه موردنظر بی‌حس می‌شود. پزشک باید پیش از جراحی از مؤثربودن بی‌حسی اطمینان پیدا کند. بیمار نیز باید در صورت احساس درد یا ناراحتی غیرمنتظره، موضوع را همان زمان اعلام کند.

قرار دادن پایه داخل استخوان

پس از ایجاد دسترسی به استخوان، محل پایه مطابق اندازه و موقعیت طراحی‌شده آماده می‌شود. سپس پایه داخل استخوان قرار می‌گیرد و ثبات اولیه آن بررسی می‌شود.

در پایان، ممکن است محل بخیه شود یا بخشی از قطعه ترمیمی بالای لثه باقی بماند. روش انتخابی به وضعیت استخوان، لثه و برنامه پروتزی بستگی دارد.

بیمار هنگام جراحی چه حسی دارد؟

با وجود بی‌حسی، ممکن است بیمار فشار، لرزش یا حرکت ابزار را احساس کند. این احساس‌ها الزاماً به معنی درد نیستند. تجربه افراد با توجه به تعداد ایمپلنت‌ها، محل کاشت، اضطراب و پیچیدگی جراحی متفاوت است.

ایمپلنت یک‌مرحله‌ای و دومرحله‌ای

در روش یک‌مرحله‌ای، قطعه‌ای از ایمپلنت یا هیلینگ اباتمنت در سطح لثه قابل دسترسی باقی می‌ماند. در روش دومرحله‌ای، پایه زیر لثه قرار می‌گیرد و پس از دوره ترمیم با یک اقدام محدودتر در دسترس قرار داده می‌شود.

هیچ‌یک از این دو روش برای همه بیماران برتری مطلق ندارد. انتخاب آن‌ها به وضعیت بافت، ثبات پایه و برنامه ساخت پروتز وابسته است.

مرحله چهارم: جوش‌خوردن ایمپلنت به استخوان

بعد از کاشت پایه، استخوان باید فرصت پیدا کند تا اطراف ایمپلنت ترمیم شود و اتصال پایداری ایجاد کند. این فرایند با بهبود سطحی لثه تفاوت دارد؛ ممکن است ظاهر لثه زودتر بهبود پیدا کند، اما پایه هنوز برای تحمل فشار روکش نهایی آماده نباشد.

مدت جوش‌خوردن پایه ایمپلنت تحت تأثیر عوامل مختلفی قرار دارد:

• محل ایمپلنت در فک بالا یا پایین؛
• کیفیت و حجم استخوان؛
• میزان ثبات اولیه پایه؛
• وجود پیوند استخوان؛
• سلامت عمومی و کنترل بیماری‌ها؛
• مصرف دخانیات؛
• رعایت مراقبت‌ها؛
• فشار واردشده به محل درمان.

در بسیاری از طرح‌های درمان، این دوره چند ماه طول می‌کشد. بعضی بیماران می‌توانند زودتر وارد مرحله پروتز شوند، اما این موضوع به ارزیابی ثبات و روند ترمیم وابسته است. منابع بیمارمحور دندانپزشکی نیز تأکید می‌کنند که اتصال استخوانی ممکن است به چند ماه زمان نیاز داشته باشد. منبع

آیا در این مدت دندان موقت داده می‌شود؟

در بعضی طرح‌ها می‌توان از روکش، بریج یا پروتز موقت استفاده کرد تا ظاهر، صحبت‌کردن یا غذاخوردن بیمار بهتر مدیریت شود. امکان استفاده از دندان موقت و مقدار فشاری که می‌تواند تحمل کند باید توسط تیم درمان تعیین شود.

روکش موقت با روکش نهایی تفاوت دارد و نباید خارج از دستور پزشک تحت فشار زیاد قرار گیرد.

مرحله پنجم: قالب‌گیری، اباتمنت و ساخت روکش

پس از تأیید آمادگی ایمپلنت، مرحله ساخت دندان قابل مشاهده آغاز می‌شود. در این مرحله موقعیت پایه، شکل لثه و وضعیت دندان‌های اطراف ثبت می‌شوند تا روکش متناسب با دهان بیمار ساخته شود.

بررسی پایه و فرم لثه

پیش از قالب‌گیری، وضعیت پایه و بافت اطراف آن ارزیابی می‌شود. در روش دومرحله‌ای ممکن است ابتدا پایه در دسترس قرار گیرد و قطعه فرم‌دهنده لثه نصب شود.

هدف از فرم‌دهی لثه، آماده‌کردن بافت برای قرارگیری روکش و امکان تمیزکردن مناسب اطراف آن است.

قالب‌گیری یا اسکن دیجیتال

موقعیت ایمپلنت می‌تواند با قالب‌گیری معمول یا اسکن دیجیتال ثبت شود. انتخاب روش به امکانات مرکز، شرایط دهان و نوع پروتز بستگی دارد.

در این مرحله رنگ، اندازه و فرم روکش نیز با توجه به دندان‌های مجاور انتخاب می‌شود. برای دندان‌های جلویی، هماهنگی روکش با لثه و خط لب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

نصب اباتمنت و روکش

پس از آماده‌شدن اجزا، اباتمنت و روکش نصب می‌شوند. سپس موارد زیر بررسی خواهند شد:

• هماهنگی رنگ و فرم؛
• تماس روکش با دندان‌های مجاور؛
• نحوه بسته‌شدن فک‌ها؛
• فشار واردشده هنگام جویدن؛
• امکان تمیزکردن اطراف ایمپلنت؛
• راحتی بیمار هنگام صحبت و غذاخوردن.

ممکن است برای دستیابی به تماس مناسب، تنظیم محدود روکش یا جلسه تکمیلی لازم باشد.

مرحله ششم: نتیجه نهایی و جلسات پیگیری

نصب روکش پایان مراقبت از ایمپلنت نیست. نتیجه بلندمدت به سلامت لثه، بهداشت روزانه، کنترل نیروهای جویدن و حضور در جلسات پیگیری وابسته است.

کنترل نتیجه اولیه

در زمان تحویل و مراجعات نخست، وضعیت لثه، ظاهر روکش، تماس دندان‌ها و احساس بیمار هنگام جویدن بررسی می‌شود. روکش نباید مانع رعایت بهداشت اطراف ایمپلنت شود.

اگر بیمار هنگام جویدن احساس بلندی، فشار غیرعادی یا درد داشته باشد، باید موضوع را به مرکز اطلاع دهد تا تماس‌های دندانی بررسی شوند.

پیگیری‌های دوره‌ای

در معاینات بعدی، تجمع پلاک، وضعیت بافت اطراف پایه، سلامت روکش و قطعات متصل‌کننده کنترل می‌شوند. تصویربرداری نیز در صورت تشخیص دندانپزشک انجام خواهد شد.

پلاک می‌تواند روی روکش‌ها و ایمپلنت‌ها نیز تشکیل شود؛ بنابراین تمیزکردن فواصل و اطراف پروتز در کنار مسواک‌زدن اهمیت دارد. منبع

مراحل ایمپلنت دندان چقدر طول می‌کشد و چند جلسه است؟

مدت زمان ایمپلنت دندان فقط به زمان جراحی محدود نمی‌شود. برای برآورد درست باید سه بازه جداگانه در نظر گرفته شود:

1. زمان معاینه، آماده‌سازی و جراحی؛
2. دوره بهبود اولیه لثه؛
3. فاصله کاشت پایه تا ساخت و نصب پروتز نهایی.

بهبود اولیه لثه ممکن است در مدت نسبتاً کوتاهی رخ دهد، اما ترمیم استخوان طولانی‌تر است. در بسیاری از درمان‌ها، پایه پیش از استفاده چند ماه فرصت اتصال به استخوان پیدا می‌کند و ساخت پروتز نیز می‌تواند چند مراجعه جداگانه داشته باشد. منبع

بنابراین پاسخ ثابتی برای سؤال «ایمپلنت دندان چند جلسه است؟» وجود ندارد. بیمار ممکن است برای معاینه، تصویربرداری، درمان مقدماتی، جراحی، کنترل زخم، قالب‌گیری، امتحان روکش، تحویل و پیگیری مراجعه کند. تعداد دقیق جلسات پس از مشخص‌شدن طرح درمان اعلام می‌شود.

جمع‌بندی برای بیماران مینوسا در میرداماد تهران

ایمپلنت دندان یک درمان مرحله‌به‌مرحله است که از بررسی دقیق شروع می‌شود و با مراقبت بلندمدت ادامه پیدا می‌کند. در کلینیک دندانپزشکی شبانه‌روزی مینوسا در میرداماد تهران، هدف این است که هر بیمار بر اساس وضعیت واقعی دهان، استخوان و لثه، یک طرح درمان شخصی و قابل‌اعتماد دریافت کند.

اگر قصد انجام ایمپلنت دارید، بهترین کار این است که قبل از تصمیم نهایی برای معاینه و تصویربرداری اقدام کنید تا هم زمان درمان و هم هزینه‌ها دقیق‌تر مشخص شوند.

لینک‌های داخلی بالا نمونه هستند؛ اگر اسلاگ واقعی سایت شما متفاوت است، آن‌ها را با آدرس‌های نهایی جایگزین کنید.